Przepraszam za to. Ale nie mogę uczestniczyć w twoim planie dla Delilah. Nie mogę uczestniczyć w projekcie, który traktuje ludzi jak materiał hodowlany. Wychowałeś mnie w poczuciu wartości edukacji, rozumu i zasad moralnych. Edukacja, którą mi dałeś, doprowadziła mnie do wniosków, które ci się nie spodobają: niewolnictwo jest złem, a nasz udział w nim jest niewłaściwy. Nie proszę cię o zrozumienie ani aprobatę; po prostu mówię ci, że dokonałem wyboru. Linia krwi Callahan może umrzeć wraz ze mną, ale umrze wraz z godnością, którą udało mi się ocalić, zamiast trwać w moralnej porażce twojego projektu hodowlanego. Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz. Twój syn, Thomas.
Zapieczętowałem list i zostawiłem go na biurku. Nadszedł czwartkowy wieczór. Nie zdążyłem zjeść kolacji. Leżałem w łóżku, w pełni ubrany, słuchając, jak dom zasypia. Mój ojciec udał się do swojego pokoju około 22:00. Służba skończyła swoje obowiązki około 23:00. O 23:30 w domu zapadła cisza. O 23:45 złapałam torbę, zbiegłam na dół i wymknęłam się kuchennymi drzwiami. W stajni panował mrok, oświetlony jedynie blaskiem księżyca sączącym się przez szpary w ścianach. Zaprzęgłam jeden z mniejszych wozów, zaprzęg koni, których używaliśmy na wycieczki. Załadowałam na niego torbę, trochę jedzenia, które ukradłam z kuchni, koce i butelkę wody. O północy pojawiła się Dalila. Niosła mały tobołek; wszystko, co posiadała na świecie, prawdopodobnie kilka ubrań, może kilka rzeczy osobistych. To wszystko. Dwadzieścia cztery lata życia ściśnięte w małym pakunku. „Przyszedłeś” – powiedziała cicho. „Myślałeś, że nie przyjdę?” „Nie byłam pewna. W głębi duszy myślałam, że to sen albo pułapka”. „Nie ma ani jednego, ani drugiego. Jesteś gotowa?” Spojrzała na widoczną w oddali dzielnicę. „Gotowa jak zawsze”.
Wsiedliśmy do wozu. Wziąłem lejce; wcześniej prowadziłem wozy, choć niezbyt często. Dalila siedziała obok mnie z tobołkiem na kolanach. „Dokąd jedziemy?” zapytała, gdy ruszyliśmy. „Na północny wschód, na początek. Ominiemy Natchez; za dużo ludzi mnie zna. Pojedziemy do Vicksburg, potem do Tennessee. Stamtąd pojedziemy do Ohio. W Cincinnati mieszka duża, wolna społeczność czarnoskórych; możemy się tam zgubić”. „To co najmniej 400 mil”. „Bliżej 500. Zajmie nam to dwa tygodnie, może dłużej. Będziemy podróżować głównie nocą, odpoczywając w ciągu dnia w zalesionych terenach z dala od głównych dróg”. „Zastanów się dobrze”. „Miałam dwa dni. Zrobiłam, co mogłam”.
Przez chwilę jechaliśmy w milczeniu. Plantacja zniknęła za nami i wkrótce byliśmy na głównej drodze prowadzącej na północny wschód. Noc była bezchmurna, księżyc świecił wystarczająco jasno, żebyśmy mogli go zobaczyć. Każdy dźwięk przyprawiał mnie o szybsze bicie serca: czy to patrol? Czy ktoś nas śledził? Ale to był tylko wiatr, zwierzęta, normalne odgłosy nocy w Missisipi. Po godzinie Delilah odezwała się ponownie. „Thomasie? Mogę ci mówić Thomasie?” „Oczywiście. Nie jesteśmy już panem i niewolnikiem. Jesteśmy po prostu dwojgiem ludzi, którzy próbują dostać się na północ”. „Thomasie, muszę cię o coś szczerze zapytać. Dlaczego naprawdę to robisz? I nie chcę wzniosłych odpowiedzi o powstrzymaniu zła. Chcę prawdziwego powodu”. Rozmyślałam o tym, gdy konie kłusowały. Prawdziwego powodu. „Myślę… Myślę, że całe życie słyszałam, że jestem wadliwa”. Że jestem mniej niż prawdziwym mężczyzną, bo moje ciało nie funkcjonuje prawidłowo. Że jestem bezwartościowa, bo nie mogę spłodzić spadkobierców. I zinternalizowałam to. Uwierzyłam w to. „Nie rozumiem, co to ma wspólnego z pomaganiem mi”. „Plan mojego ojca wykorzystałby cię w ten sam sposób, w jaki społeczeństwo wykorzystało mnie: sprowadziłby cię do funkcji reprodukcyjnej, traktowałby cię tak, jakbyś była wartościowa tylko ze względu na to, co potrafisz wyprodukować. I zdałam sobie sprawę, że nie mogę brać udziału w robieniu komukolwiek innemu tego, co zrobiono mnie. Czy to ma sens?” „Tak” – powiedziała cicho – „to ma sens”.
O resto si pe aver rig
