Dowiedz się więcej
Słowniki i encyklopedie
Zaangażowanie społeczne i rzecznictwo
Materiały edukacyjne
Podróżowaliśmy całą noc, aż do świtu. Gdy słońce wzeszło, zjechaliśmy z drogi i wjechaliśmy do gaju. Odwiązałem konie, żeby mogły się paść. Zjedliśmy z Dalilą trochę jedzenia, które przywiozłem: chleb, ser i suszone mięso. „Powinniśmy spać na zmianę” – powiedziała Dalila. „Jeden stoi na straży, a drugi odpoczywa, na wypadek gdyby ktoś przyszedł. Powinnaś spać pierwsza. Wczoraj pracowałaś cały dzień; ja tylko się martwiłam”. „Dobrze. Obudź mnie za kilka godzin”. Położyła się na kocu i zasnęła niemal natychmiast. Przyglądałem się jej przez chwilę – tej kobiecie, którą ledwo znałem i dla której ryzykowałem wszystko, żeby pomóc jej uciec. We śnie wydawała się młodsza, mniej ostrożna. Inteligencja, którą zazwyczaj ukrywała, była widoczna w spokojnych rysach jej twarzy. Co ja zrobiłem? Zmarnowałem całe swoje życie pod wpływem impulsu, żeby uratować kogoś przed konkretnym niebezpieczeństwem. To było irracjonalne, może szalone, z pewnością niebezpieczne. Ale to był też pierwszy raz w życiu, kiedy poczułem, że robię coś, co naprawdę ma znaczenie.
Przez kolejne 13 dni powoli zmierzaliśmy na północ. Podróżowaliśmy nocami, spaliśmy w dzień i unikaliśmy miast, kiedy tylko było to możliwe. Trzykrotnie korzystałem z fałszywych przepustek, gdy zatrzymywały nas patrole lub przechodziliśmy przez punkty kontrolne. Za każdym razem serce waliło mi jak młotem, gdy funkcjonariusz skanował dokumenty. „Tu jest napisane, że podróżuje pan w imieniu sędziego Callahana, eskortując jego majątek do Vicksburg na sprzedaż”. „Zgadza się, funkcjonariuszu. Sędzia ma majątek do upłynnienia, a Delilah jest w świetnej formie; powinna uzyskać dobrą cenę”. „Hmm. I dlaczego syn sędziego zajmuje się tym, a nie kurator?” „Mój ojciec chciał, żebym nauczył się fachu. Nie da się zarządzać plantacją, jeśli nie zna się wszystkich szczegółów”. Agent oddał mi dokumenty i machnął ręką, pozwalając nam przejechać. Za każdym razem zachowywałam spokojny wyraz twarzy, aż zniknęłyśmy z pola widzenia, po czym o mało nie zemdlałam z ulgi.
Dowiedz się więcej
Chrześcijaństwo
Ciąża i macierzyństwo
Rodzina
Dalila była niezwykła podczas podróży. Była silniejsza ode mnie, bardziej zdolna, bardziej zaradna. Kiedy koło się poluzowało, naprawiała je. Kiedy musieliśmy przeprawić się przez strumień, szła pierwsza, żeby sprawdzić jego głębokość. Kiedy brakowało jedzenia, wiedziała, które rośliny są jadalne i jak zastawiać pułapki na króliki. „Gdzie się tego wszystkiego nauczyłaś?” zapytałam ją pewnego wieczoru, kiedy jedliśmy królika, którego upiekła. „Uczysz się, kiedy jesteś niewolnikiem. Zwracasz uwagę na wszystko, bo wiedza może zadecydować o przetrwaniu lub śmierci. Obserwowałam mężczyzn naprawiających wozy, uczyłam się o roślinach od kobiet zbierających zioła, nauczyłam się polować z ojcem, zanim został sprzedany, gdy miałam dziesięć lat”. „Przykro mi z powodu twojego ojca”. „Nie przepraszaj. Idź dalej na północ”.
Rozmawialiśmy podczas tych długich nocy podróży, naprawdę rozmawialiśmy, w sposób, w jaki nigdy wcześniej z nikim nie rozmawiałem. Delilah opowiedziała mi o swoim życiu: urodziła się na plantacji w Alabamie, sprzedała mojemu ojcu w wieku 15 lat, dziewięć lat pracy na polach, które powinny ją złamać, ale tak się nie stało. Opowiedziała mi o marzeniach o wolności, na które ledwo sobie pozwoliła, o nieustannej czujności potrzebnej do przetrwania niewolnictwa, o tym, jak widziała sprzedawanych przyjaciół, siostry gwałcone przez nadzorców, matki rozdzielane z dziećmi. Opowiedziałem jej o swoim: o izolacji wynikającej z bycia małym i innym, o wychowaniu, które mnie wyróżniało, o samotności wynikającej z bogactwa, ale braku prawdziwych przyjaciół, o wstydzie, że ktoś nazywa mnie wybrakowaną, o narastającej świadomości, że moje wygodne życie zbudowane było na cierpieniu innych. „Nie jesteś wybrakowana” – powiedziała mi pewnego wieczoru. „Jesteś inna”. Społeczeństwo nie dostrzega różnicy. Społeczeństwo myli się w wielu sprawach. Myli się w kwestii niewolnictwa, myli się w kwestii kobiet, myli się w kwestii ciebie.
Dowiedz się więcej
Edukacja dzieci
Opieka nad dziećmi
Jedzenie
W chwili, gdy postawiliśmy stopę w Tennessee, coś się między nami zmieniło. Nie byliśmy już panem i byłym niewolnikiem. Nie byliśmy już nawet tylko towarzyszami podróży. Staliśmy się dwojgiem ludzi, którzy zaczęli się naprawdę ze sobą łączyć. Delilah powiedziała to pierwsza. Zatrzymaliśmy się na odpoczynek w opuszczonej stodole. Na zewnątrz padał ulewny deszcz i postanowiliśmy przeczekać burzę. „Thomas? Mogę cię o coś zapytać osobiście?” „Oczywiście”. „Kiedy dotrzemy na północ, kiedy będę wolny… co się wtedy stanie? Między nami, mam na myśli”. „Pomyślałem to samo. Nie wiem. Chyba znajdziemy ci mieszkanie, pomożemy ci się zadomowić, znaleźć pracę. Może zatrzymam się w pobliżu, na wypadek gdybyś potrzebował pomocy. Ale będziesz mógł sam podejmować decyzje”. „A jeśli…
O resto si pe aver rig
