A co, gdybym?
A co, gdybym była naiwna? A co, gdybym zawiodła w zaufaniu? A co, gdyby działo się coś, czego będę żałować, że nie przestałam?
Stałam tam z ciepłym ręcznikiem w dłoni, a serce waliło mi szybciej niż powinno. Powiedziałam sobie, że tylko zerknę, tylko szybko sprawdzę. Obowiązek odpowiedzialnego rodzica.
Zanim za dużo myślałam, poszłam korytarzem szybciej niż zwykle. Dotarłam do drzwi jej sypialni, wzięłam głęboki oddech i otworzyłam je.
I zamarłam.
Moja córka nie siedziała na łóżku. Nie chichotała. Nawet nie patrzyła na Noaha.
Klęczała na podłodze.
On też.
Między nimi leżał duży kawałek tektury pokryty szkicami, odręcznymi notatkami i starannie ułożonymi fotografiami. Wokół leżały otwarte zeszyty. Kolorowe markery były otwarte. Laptop był otwarty, zawieszony na prezentacji.
Oboje spojrzeli na mnie zaskoczeni.
„Mamo!” powiedziała moja córka, rumieniąc się. „Nie powinnaś tego jeszcze widzieć”.
Mrugnęłam. „Widzisz… co?”
Noah natychmiast wstał. „Przepraszam, jeśli to zabrzmi dziwnie” – powiedział szybko. „Chcieliśmy tylko posprzątać”.
Moja córka wstała i przeszła przez pokój, delikatnie biorąc mnie za rękę. Jej głos był nerwowy, ale stanowczy.
„Pracujemy nad czymś” – powiedziała. „Razem”.
Znów spojrzałam na podłogę. Moją uwagę przykuło zdjęcie: mój ojciec, jej dziadek, uśmiechający się lekko ze szpitalnego łóżka. Na innym zdjęciu widać było lokalny park. Na trzecim stos książek obok odręcznie napisanego napisu: Społeczna Akcja Czytelnictwa.
„Co to wszystko znaczy?” – zapytałam cicho.
Moja córka przełknęła ślinę. „Wiesz, jak bardzo dziadek cierpi po udarze” – powiedziała. „Powiedział mi, że nienawidzi czuć się bezużytecznym. Tęskni za pomaganiem ludziom”.
O resto si pe aver rig
