Część 1
„Potrzebuję chłopaka do jutra… a jeśli zostanie milionerem, to jeszcze lepiej”.
Słowa wyrwały się z ust Lucíi Herrery urywanym szeptem, ale odbiły się echem od białych płytek kuchni służbowej niczym stłuczone szkło.
Miała 25 lat, ciemne włosy spięte tanią spinką, a szary uniform sprzątaczki Armenta wciąż wilgotny na rękawach. Pracowała w tym domu w Lomas de Chapultepec od dwóch lat, sprzątając marmurowe podłogi, które lśniły jaśniej niż przyszłość, którą sobie kiedyś wyobrażała.
Po drugiej stronie słuchawki jej matka milczała.
„Mamo, proszę, nie mów mi, że przesadzam”.
„Kochanie, nie da się wyczarować chłopaka z dnia na dzień”.
Lucía zamknęła oczy. Jej plecy były przyciśnięte do przemysłowej lodówki, a dłonie zaczerwienione od wybielacza.
„Więc jutro Marisol znów mnie przedstawi jako »kuzynkę, która sprząta domy bogatych ludzi«. Zrobiła to już na chrzcinach siostrzeńca, na świątecznym obiedzie i na 60. urodzinach mojego wujka Juliana. Wszyscy się śmiali”.
Ślub Marisol odbył się następnego dnia w eleganckiej sali w Santa Fe. Miała tam być cała rodzina Herrera: ciotki, które pytały o narzeczonych, jakby przeprowadzały audyt, kuzyni, którzy oceniali wartość kobiety po nazwisku mężczyzny, z którym była, a przede wszystkim Marisol, kuzynka, która odziedziczyła firmę cateringową i od tamtej pory traktowała Lucíę jak plamę na rodzinnym obrusie.
„Nie mogę znowu iść sama, mamo”.
„Nie jesteś gorsza, idąc sama”.
„Ale patrzą na mnie tak, jakbym była”.
Lucia otarła łzę grzbietem dłoni. Nie wiedział, że za uchylonymi drzwiami sąsiedniego biura Sebastián Armenta stanął jak wryty.
Miał 44 lata, był właścicielem jednej z najpotężniejszych firm deweloperskich w Meksyku i cały ranek spędził na kłótniach z inwestorami z Monterrey. Zszedł na dół, żeby poszukać teczki, ale zamarł, słysząc płacz młodej kobiety, która sprzątała jego dom od dwóch lat.
Sebastián znał Lucíę tak, jak zna się kogoś, kogo się nie widzi: wiedział, że przychodzi o 7:00, że układa książki według wielkości, że niczego nie niszczy i że zawsze wychodzi przed zmrokiem. Ale nigdy nie myślał o jej życiu poza tą rezydencją.
Do tej chwili.
Telefon komórkowy zawibrował mu w dłoni. To była wiadomość od jego siostry Renaty:
„Nawet nie myśl o tym, żeby jutro pojawić się sam na ślubie Treviño. Mama zaprosiła córkę Cárdenasów, żeby z tobą posiedziała. A ciocia Patricia już mówi, że wciąż masz obsesję na punkcie Valentiny”.
Sebastián przeczytał wiadomość dwa razy.
Wesele. Nieznośna rodzina. Kobieta desperacko próbująca uniknąć upokorzenia. I on, zmęczony tym, że wszyscy traktują jego stan wolny jak przeterminowany dług.
Kiedy Lucía się rozłączyła, wziął głęboki oddech i chwycił mopa, jakby chciał zmyć z siebie i wstyd.
Sebastián wyszedł z biura.
„Lucía”.
Była tak zaskoczona, że o mało nie upuściła wiadra.
„Panie Armenta, przepraszam. Kończę. Nie powinnam była korzystać z telefonu w godzinach pracy”.
„Podsłuchałam waszą rozmowę”.
Twarz Lucíi zbladła.
„Przepraszam. To się więcej nie powtórzy. Potrzebuję tej pracy”.
„Nie przyszłam się pożegnać”.
Spojrzała na niego, nic nie rozumiejąc.
Sebastián opierał się o framugę drzwi, poważny, niemożliwie imponujący.
„Przyszłam coś zaproponować”.
Lucia ścisnęła szmatkę w dłoniach.
„O co chodzi?”
„Jutro też mam ślub. A moja rodzina oczekuje, że zobaczę się z kimś”.
Cisza pachniała chlorem i strachem.
O resto si pe aver rig
