Lekarz spojrzał Reidowi w oczy przez kilka sekund, zanim poprosił go, żeby poszedł z nią do prywatnego pokoju na końcu korytarza.
Camille zareagowała szybciej niż on.
„To nie jest konieczne” – powiedziała zbyt szybko. „Porozmawiamy o tym później”.
Obraz
Lekarz nie podniosła głosu.
„Pani Dorsey, właśnie dlatego muszę teraz z wami porozmawiać”.
Reid spojrzał na butelkę dla niemowląt leżącą na podłodze, a potem na Camille, jakby dopiero teraz zauważył jej drżące dłonie.
Potem zwrócił się do mnie.
„Czy ma pani z tym coś wspólnego?”
Pytanie o mało mnie nie rozbawiło, choć wcale nie było zabawne.
W czasie naszego małżeństwa Reid wyrobił sobie taką reakcję: gdy coś wymykało mu się spod kontroli, najpierw szukał winnego.
„Nie” – odpowiedziałam. „Ale powinnaś jej posłuchać”.
Lekarz otworzył drzwi do małego gabinetu.
Camille mocniej przytuliła dziecko.
„Reid, chodźmy”.
Nie ruszył się.
Dwie minuty wcześniej chciał, żeby pół korytarza słyszało, jak woła mnie, że nie jestem w stanie dać mu rodziny; teraz musiał udowodnić, zwłaszcza przede mną, że nic nie jest w stanie go przestraszyć.
Wszedł pierwszy.
Camille poszła za nim, niosąc małego chłopca.
Zostałem na zewnątrz.
Lekarz zatrzymał się, zanim zamknął drzwi.
„Pani Halbrook… Przepraszam, panno Bennett. Muszę z panią porozmawiać później”.
Reid zmarszczył brwi.
„Dlaczego ona?”
Lekarz nie odpowiedział przy wszystkich.
Po prostu zamknęła drzwi.
Piętnaście minut wcześniej przybyłem do Centrum Medycznego Mercy Harbor z powodu, którego Reid nie znał.
Nie miałem zamiaru się z nim widzieć.
Nie wiedziałam też, że Camille tam będzie.
Miesiące po rozwodzie, kiedy w końcu mogłam przejrzeć swoją dokumentację medyczną bez Reida, który by mi tłumaczył, co ona oznacza i jak powinnam się czuć, odkryłam niespójność między dwoma badaniami wykonanymi podczas naszego leczenia niepłodności.
To nie była mała różnica.
Jeden z raportów, które zapamiętałam jako ostateczne, nie zgadzał się z informacjami pierwotnie zarejestrowanymi przez laboratorium.
Na początku myślałam, że źle odczytałem.
Potem poprosiłam ich o przejrzenie całej dokumentacji.
Lekarz, który właśnie przyszedł z Reidem i Camille, był specjalistą, który prowadził tę analizę.
Nigdy nie obiecała mi dramatycznego wyjaśnienia.
Nigdy nie powiedziała mi o spisku.
Wyjaśniła tylko, że istnieją dane, które należy zweryfikować przed wyciągnięciem jakichkolwiek wniosków.
Właśnie dlatego byłam tam tego ranka.
I dlatego, kiedy drzwi się zamknęły, nie czułam się usatysfakcjonowana.
Bałam się, że znowu usłyszę, że przez lata wierzyłam w błędną wersję własnego życia.
Z poczekalni dobiegały stłumione głosy.
Najpierw Reida.
Potem Camille.
A potem nic.
Pielęgniarka podniosła butelkę z podłogi, położyła ją na pobliskim stole i kontynuowała pracę, jakby ten przedmiot nie zaznaczył właśnie momentu, w którym wszystko zaczęło się zmieniać.
Drzwi otworzyły się kilka minut później.
Reid wyszedł sam.
Nie miał już tej samej postawy.
Miał spiętą twarz, a w dłoni mocno ściskał telefon.
Widział mnie, ale tym razem nie powiedział ani słowa o moim ciele, naszym rozwodzie ani o kobiecie, która rzekomo dała mu to, czego ja nigdy nie mogłam.
„Od kiedy wiesz?” zapytał.
„Nie wiem, co ci tam powiedzieli”.
„Nie baw się ze mną”.
„Nie baw się”.
O resto si pe aver rig
